Οι μορφές αυτές είναι:
(Από αριστερά προς τα δεξιά)
1η μορφή: Αλέξανδρος Υψηλάντης
(1792 - 1827)
Μία από τις
μεγαλύτερες μορφές της
Επανάστασης του 1821 και αρχηγός (από
το 1820) της Φιλικής Εταιρείας.
Ήταν εκείνος που ουσιαστικά
ξεκίνησε τον Αγώνα,
εγκαταλείποντας μία λαμπρή
καριέρα αξιωματικού στο Ρωσικό
στρατό. Απεικονίζεται με τη
στολή Ιερολοχίτη, την οποία
φόρεσε όταν διέβη τον ποταμό
Προύθο στη Μολδοβλαχία στις 22
Φεβρουαρίου 1821, ημερομηνία που
αποτελεί την πραγματική
ημερομηνία έναρξης της
Επανάστασης του '21 (πραγματική
αν μη τι άλλο σε σχέση με την
κατασκευασμένη μυθοπλασία της
"25ης Μαρτίου"). Μετά τη
διάλυση του Ιερού Λόχου
παραδόθηκε στους Αυστριακούς,
οι οποίοι τον κράτησαν
φυλακισμένο μέχρι το τέλος
σχεδόν της ζωής του.
2η μορφή: Γεώργιος
Καραϊσκάκης (1780 - 1827)
Ο μεγάλος αγωνιστής
της Επανάστασης. Λαμπρή
στρατιωτική ιδιοφυΐα,
στρατηγός από τον Ιούνιο του 1823,
είχε καταφέρει να
απελευθερώσει ολόκληρη σχεδόν
τη Ρούμελη από το στρατό του
Κιουταχή. Ο πρόωρος χαμός του
στις 23 Απριλίου 1827 έμελλε να
αποβεί μοιραίος: μόλις την
επόμενη μέρα οι Έλληνες (υπό την
πλημμελή στρατηγία των Τσόρτς
και Κόχραν) υπέστησαν δεινή
ήττα στη μάχη του Αναλάτου, και
μέσα σε ένα μήνα ο Κιουταχής
μπόρεσε να ανακαταλάβει
ολόκληρη τη Στερεά Ελλάδα.
3η μορφή: Ρήγας
Βελεστινλής (1757 - 1798)
Ο ιδεολόγος, ο
διαφωτιστής, ο οραματιστής, ο
αγωνιστής, ο μάρτυρας. Πέντε
επίθετα που μπορούν να
περιγράψουν με σχετική
ακρίβεια το Ρήγα Βελεστινλή ή
Φεραίο, που οραματίστηκε την
απελευθέρωση των συμπατριωτών
του από το ζυγό της "Υψηλής
Πόρτας" καθώς και από το ζυγό
της αμάθειας και των
προκαταλήψεων. Για την "Επαναστατική
Προκήρυξη", τα "Δίκαια του
Ανθρώπου", το "Σύνταγμα"
και το "Θούριο" πήρε την
"ανταμοιβή" που του άξιζε:
οι αυστριακές αρχές τον
συνέλαβαν (μαζί με τους
συντρόφους του) και τον
παρέδωσαν στον τούρκο
καϊμακάμη του Βελιγραδίου, ο
οποίος, με εντολή του σουλτάνου,
τον δολοφόνησε στον πύργο Neboisa
στις 24 Ιουνίου 1798.
4η μορφή: Βολταίρος
(1694 - 1778)
Ψευδώνυμο του Γάλλου
φιλοσόφου, ιστορικού και
συγγραφέα Francois Marie Arouet, ενός από
τους κορυφαίους εκπροσώπους
του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.
Μολονότι μερικές πλευρές της
ζωής του και του έργου του
επικρίθηκαν αυστηρά, παραμένει
πάντοτε το πρότυπο του
φανατικού υπέρμαχου της
ανεξιθρησκίας και της
ανεκτικότητας στις ιδέες των
άλλων ανθρώπων. H φράση "δε
συμφωνώ ούτε με μία λέξη από όσα
λες, αλλά θα υπερασπίζω - ακόμη
και με το τίμημα της ζωής μου -
το δικαίωμα σου να λες ελεύθερα
όσα πρεσβεύεις" ακόμη και
σήμερα παραμένει νεκρό γράμμα.
5η μορφή: Leopold Von Ranke
(1795 - 1886)
Γερμανός ιστορικός,
ιδρυτής της σχολής του
ιστορικισμού (Historicismus) και ο
πρώτος που έθεσε τις βάσεις για
την ανάπτυξη της Ιστορικής
Επιστήμης. Πίστευε ακράδαντα
ότι με εξαντλητική εμβάθυνση
στις πρωτογενείς πηγές θα
μπορούσε κανείς να ανασυστήσει
πλήρως το παρελθόν και να
αντιληφθεί "πώς πράγματι
συνέβησαν τα γεγονότα" ("wie
es eigentlich gewessen"). Οι κοινωνικές
επιστήμες (Ιστορία,
Κοινωνιολογία, Ανθρωπολογία
κτλ) έπρεπε να αποκτήσουν την
αυστηρή μεθοδολογία των
θετικών επιστημών. Η ιστορία,
που με κομψό λογοτεχνικό ύφος
αφηγήθηκε ο Ranke, ήταν ταυτόχρονα
επιστημονικός κλάδος αλλά και
πηγή διεύρυνσης και
καλλιέργειας του πνεύματος.
6η μορφή: Theodor Mommsen
(1817 - 1903)
Γερμανός ιστορικός, ο
κορυφαίος της εποχής του στις
κλασικές και ιστορικές σπουδές.
Καθηγητής της Αρxαίας Ιστορίας
στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου,
έγινε διάσημος για τη σύνταξη
του περίφημου corpus ρωμαϊκών
επιγραφών, Corpus Inscriptionum Latinarum. Η
πολυμάθεια και η επιστημονική
του εμβρίθεια στη δημοσίευση
και ερμηνεία των επιγραφών τον
κατέταξαν στους κορυφαίους
μελετητές της λατινικής
επιγραφικής. Το αριστούργημά
του, η Ρωμαϊκή Ιστορία (Roemische
Geschichte, Berlin 1854) παραμένει ακόμη
και σήμερα σημείο αναφοράς.
Τιμήθηκε με το Νομπέλ
Λογοτεχνίας του 1902.
7η μορφή: Eric J. Hobbsbawm
(1917 - )
Ένας από τους
μεγαλύτερους σύγχρονους
ιστορικούς του "σύντομου"
20ου αιώνα. Γεννήθηκε στην
Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και
σπούδασε στο Βερολίνο, τη
Βιέννη, το Λονδίνο και το Cabridge.
Έγινε διάσημος για τη σπουδαία
ιστορική τετραλογία του "Η
Εποχή των Επαναστάσεων", "Η
Εποχή του Κεφαλαίου", "Η
Εποχή των Αυτοκρατοριών" και
"Η Εποχή των Άκρων". Σε μία
διάλεξή του το 1994 έγραφε
προφητικά: "Κατά το
μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα
η βαρβαρότητα βρίσκεται σε
άνοδο." Και σχετικά με τη
χρήση χημικών και βιολογικών
όπλων: "Η βρετανική και άλλες
κυβερνήσεις του δημοκρατικού
και φιλελεύθερου κόσμου, όχι
μόνο δε διαμαρτυρήθηκαν αλλά
και ενθάρρυναν τους
επιχειρηματίες τους να πουλάνε
στο Σαντάμ περισσότερα όπλα...Δεν
ενοχλήθηκαν καθόλου, μέχρι που
αυτός έκανε κάτι πραγματικά
απαράδεκτο, που είναι περιττό
να σας το θυμίσω: επιτέθηκε σε
εδάφη με πετρέλαια τα οποία οι Η.Π.Α
θεωρούν ζωτικής σημασίας".
